Van maandag tot en met vrijdag werken. Het lijkt wel een kantoorbaan. Als ik maandagochtend de Airbus A330 binnenstap begin ik zoals gewoonlijk met onze pre-flight checklist. Alle materialen zijn aan boord en werken. Vergelijk het met het opstarten van je computer wat zonder problemen verloopt. Vervolgens zet ik koffie, want ook voor ons is het maandagmorgen. Als al het niet-vliegend personeel van boord is wordt de security check uitgevoerd: vaststellen dat alles wat we niet aan boord willen hebben ook niet aan boord is. Vergelijk het met ehm,… je lege prullenbak en papierdoos op maandagmorgen. Daarna mogen de passagiers aan boord, het werk waar iedereen ons van kent kan beginnen.

Een standaard werkdag
Tegen iedereen die voorbij komt goedemorgen zeggen, problemen oplossen, glaasjes water of koffie brengen, kletsen met collega’s, telefoontjes plegen, naar andere afdelingen lopen (naar het grondpersoneel in ons geval). Ook dit verschilt niet veel van de gemiddelde maandagmorgen op een kantoorafdeling. Op het einde van onze werkdag zeggen we alle pax weer gedag. Niet tot morgen, maar bedankt en tot ziens. Of eigenlijk “Tot (n)ooit?!” Verder kennen we de hele levensloop van enkele van onze collega’s en hebben we gezellig samen een magnetronmenuutje en salade gegeten in onze galley. Helemaal op de hoogte van de laatste ontwikkelingen rondom iemands relatie, de kinderen of zijn of haar hobby’s lopen we al kletsend richting onze crewbus.

De crewbus
Zodra iedereen een plekje in de bus gevonden heeft wordt er een bedankje door de purser of captain uitgesproken en komt er wijn, bier en fris tevoorschijn. Een uur lang hobbelen we over de Afrikaanse weg richting het hotel. We komen langs verschillende avondmarkten en aan de kant staan gezinnen met tassen vol fruit en aardappelen te wachten om de drukke weg over te steken. In de bus wordt gelachen en gekletst, het lijkt alsof we dit wekelijks met elkaar doen. En eigenlijk is dat ook zo, alleen wel elke keer met een andere bemanning op een andere bestemming.

Als we in het hotel aankomen wordt er gevraagd wie er nog wat gaan drinken. Een soort vrijdagmiddagborrel op maandagavond. Bijna iedereen is present! Het scheelt dat hier verder toch niet veel te doen is en we morgen allemaal kunnen uitslapen. De rest van de week kunnen we genieten van zon, zwembad, zwembadmenuutjes (hamburgers en saté), de sportschool, de tennisbaan en onze meegenomen boeken en tijdschriften. 

Werken in de businesslounge
Op dinsdagavond is er een BBQ georganiseerd, eigenlijk het enige dat gepland staat, verder doet iedereen de hele dag lekker waar ‘ ie zin aan heeft. Voor mij betekent dat ’s ochtends ontbijten en daarna de zon in met m’n boek. In de loop van de middag nestel ik mezelf in de business lounge met mijn laptop. Ik kan namelijk deze week niet bij mijn andere werk op kantoor zijn, dus werk ik vanuit Abuja. Ideaal! Naast me zit een Afrikaan achter een computer. Wat hij doet weet ik niet maar het lijkt erop dat hij maar wat in het rond klikt en kijkt. Als mijn blik de zijne kruist zegt hij iets. “Cbw w iek k yu?” Ik versta er geen klap van, dus vraag ik hem zijn vraag te herhalen.  Nogmaals mompelt hij een onverstaanbare zin, ik zie ook amper zijn lippen bewegen, maar wel maak ik op dat het iets in het Engels is. Nog een keer dan maar. De derde keer versta ik iets in de zin van “Can I speak with you?”

Op deze manier? Elke zin drie keer moeten herhalen? Nee, daar heb ik geen zin in. Ik floep eruit dat dit niet zal werken omdat ik hem niet versta. Een volgende mompel volgt en dan ben ik er klaar mee. “I’m sorry, but I am working” en richt mijn blik weer op mijn laptop.  Ik schrijf nieuwsberichten en update wat social media sites. Ik maak zelfs een zakelijke Twitter aan, want veel van de klanten blijken ook actief te zijn op Twitter.  Later op de avond haak ik weer bij de borrel bij het zwembad aan.

Nachtelijk vertier??
De nacht van woensdag op donderdag word ik beroerd wakker. Ik ren naar de wc waar ik de rest van de nacht doorbreng. Ieder slokje (bron)water wat ik probeer te drinken komt er linea recta weer uit. Getverderrie! ’s Ochtends lijkt het erop dat het wat beter gaat en het lukt me om nog een paar uur te slapen. Het ontbijt mis ik maar al te graag. Ik voel me iets beter, water blijft wat langer binnen. Omdat ik niet achter wil blijven in Abuja pep ik mezelf op met een Imodium pil en even later probeer ik wat te eten. Pfff…..het blijft binnen! Gelukkig maar! Ik blijf de hele dag op bed en informeer de captain. Als het straks echt niet gaat moet ik hem bellen. De purser komt ’s middags even langs om te kijken hoe het gaat. "Wat kan het geweest zijn?" Ik denk zelf dat de hamburger van woensdag verkeerd gevallen is, of misschien was de melk in mn cappucino zuur? Of misschien heb ik met tandenpoetsen vies water binnengekregen? Geen idee!

Verzorgd worden door collega´s
Als we ’s avonds in de bus naar de luchthaven zitten voel ik me nog steeds niet top maar vergeleken met die nacht kan ik alles aan. Aan boord werk ik mijn checklijsten af en na een tijdje breekt het zweet me uit. Ik informeer de purser en samen met de captain besluiten we dat ik verder zittend naar huis ga. Boehoeee!! Het voelt echt vreselijk lullig om onderuitgezakt in een stoel te hangen terwijl je collega’s voorbijkomen met de service. Ze zijn allemaal even lief. De één komt met een extra dekentje, een ander met een witte boterham en bouillon en weer een ander brengt droge biskwietjes uit haar eigen koffer. Eenmaal op Schiphol meld ik me ziek en Wouter haalt me op van het station.

Een dikke zoen voor Crew Control
Na vrijdag nog een dag aangerommeld te hebben meld ik me zaterdag weer beter. Ik had een 7-daagse Bangkok staan die er vanwege mijn ziekmelding was uitgehaald. Wat krijg ik er voor terug? Het is altijd maar afwachten. Crew control gaat voor me zoeken en een uur later moet ik terugbellen voor mijn nieuwe rooster. Binnen 5 minuten gaat de telefoon. De Bangkok was nog niet weggegeven en zodoende ga ik op 16 juni naar Thailand! Een dikke zoen voor Crew Control!!