Jongens jongens, wat vliegt de tijd! Zeker als je wekelijks een paar dagen van huis bent lijkt het alsof de dagen voorbijrazen. De paar dagen dat je van huis bent lijken niet te tellen, die gaan zo ontzettend snel voorbij. En dan de dagen dat je vrij bent. Dan ga je ook niet stilzitten, want hee, je bent er maar twee of drie dagen! Dus je drinkt een drankje in de stad met vrienden, kijkt een filmpje met je geliefde, pakt een terrasje met vriendinnen of je organiseert een etentje en je bezoekt nog even je familie. En je spreekt met jezelf af om eindelijk weer eens een verhaaltje te typen. Kortom, het is zo voorbij!!

En zo gaat het week in week uit. Of je nou in Kazachstan of San Fransisco zit, je bent er even tussenuit. En de dagen dat je thuis bent heb je vrij. Okee, die vrije dagen ben je soms moe of brak, van het tijdsverschil en de nachtvlucht naar huis. Maar je bent wel vrij.

En dan nog geen tijd hebben om verhaaltjes te schrijven?? Soms komt het er even niet van. Uitje hier, dagje weg daar. Waar ben ik gebleven met schrijven?

Terugkijkend naar mijn schema zie ik dat ik op 31 juli aan een BIP-weekje ben begonnen. Donderdags naar Rome, vrijdag via Amsterdam door naar Munchen. Zaterdag terug naar Amsterdam en door naar Warschau. En zondags alleen van Warschau naar Amsterdam. De rest van de dag vrij. Ik blijf zondag lekker in Amsterdam, want maandag heb ik nog een (hele vroege: 5:30 uur ) Stockholm op en neer. Dat stelt me tevens in de gelegenheid om weer eens lekker door de Kalverstraat te lopen, winkel in winkel uit... Heerlijk! En om ’s avonds met een vriendinnetje bij te kletsen in een gezellig Thais eethuisje.

Zondagavond plof ik voldaan mijn bedje in. Ik zet mijnwekker: 4:00 uur. Pffff!! Om vijf uur wordt ik door de autodienst opgehaald, een Schipholtaxi die je tegen een gereduceerd tarief naar je werk brengt. Op naar Stockholm. Jammergenoeg is het een op en neertje. Scandinavische steden behoren toch wel tot mijn favoriete bestemmingen op Europa. En daarnaast schijnt het dat je op de luchthaven van Stockholm, Arlanda, nog eens wat kan beleven!! Bij de selfservice check-in balie heeft een vrouw van 78 jaar zich met huid en haar ingecheckt. In plaats van haar koffer op de bagageband te zetten is zij zelf op de band gaan zitten en zodoende als een koffer naar beneden gegleden... Oma? Oma? Waar bent u nou?

En na deze vroege Stockholm zit de werkweek er weer op. Twee dagen vrij. En voor ik het weet vlieg ik op 7 agustus alweer een Londen op en neer...