Wel of niet naar Atanta?

Het is zaterdagavond, ik start de computer op om de weersverwachtingen voor Atlanta te bekijken. Eigenlijk zou ik al in mijn bed moeten liggen want om 6:15 vertrekt mijn trein morgenvroeg naar Schiphol. Het weer in Atlanta: warm (zo’n 33*) en jammergenoeg regenachtig. Dus toch ook maar even een parapluutje inpakken. Ik kijk ook nog even of er iets leuks te doen is in Atlanta. Tenslotte nog maar even naar www.ns.nl om te zien of er geen vertragingen zijn.

Met de auto?!

Oh help! De eerste trein vertrekt pas om kwart voor acht op zondagochtend!!  Dat ga ik nooit redden! Snel bel ik vriendjelief op om te vragen of ik zijn auto tot en met dinsdag kan lenen. Gelukkig is dat snel geregeld! Ondertussen zoek ik me te pletter naar informatie waar ik in vredesnaam moet parkeren.  Werknemers kunnen parkeren op P30 of P40, maar hoe kom ik daar?? En welke van de twee moet ik ook al weer hebben? Met mijn parkeerpas heb ik slechts toegang tot één van de twee parkeerplaatsen... en welke dat is staat niet op je pas.

Slaapproblemen

Als een gestresste kip ren ik door het huis. Er spookt van alles door mijn hoofd en ik kan de knop niet omzetten. Heb ik alles wel ingepakt? Zit er nog genoeg benzine in de auto? Zal ik eerst naar P40 of eerst naar P30 rijden?? Hoe kom ik van de ene naar de andere parkeerplek? (ze liggen flink wat kilometers uit elkaar) En wat als beide poortjes niet opengaan?? Haal ik dan wel mijn vlucht?? Zelfs in mijn slaap kan ik het niet loslaten. Nare dromen spoken er door mijn hoofd over kapotte auto’s en een verkeerde routeplanner. Ohja, ik moet de Tomtom niet vergeten! En ik ben weer klaarwakker... What  a hell of a night!!

Is het P40?

Om 6:15 stap ik in de auto. Het is heerlijk rustig onderweg en met een lekker muziekje op rijd ik heerlijk ontspannen naar Schiphol.  Ik volg de borden ‘lang parkeren’ en tot mijn verbazing sta ik na ruim 100 kilometer rijden voor de slagboom bij P40. Eerste doel bereikt! Ohja, mijn pas. Even grabbelen in de kofferbak... (gelukkig staan er geen auto’s achter me te wachten). Ik houd de pas voor de automaat en... de slagboom gaat open!! Een grote glimlach verschijnt op mijn gezicht! Als een trotse pauw rijd ik het parkeerterrein op. Phew, heb ik daarom nou zo slecht geslapen??

Ik parkeer de auto en loop naar de bus. Vanaf P40 moet je nog zo’n 10 minuten met de bus om bij het BMC te komen. Nog voor achten sta ik opgelucht paraat om me aan te melden. Op naar Atlanta!

Technisch mankement aan het vliegtuig

Als toevoeging op de bemanning hebben we 2 trainees (nog bezig met de basiscursus), die voor het eerst een ICA-vlucht gaan maken. Eén van de trainees is aan mij gekoppeld om alle pre-flight procedures door te lopen. Samen lopen we de checklist door en doen we de security check. Dan komt de captain met een melding. Er is iets mis met de rookmelders. De technische dienst komt er zo snel mogelijk aan mogelijk het onderdeel te vervangen. Voorlopig komen er nog geen passagiers aan boord en als het niet gerepareerd kan worden gaan we helemaal niet weg. De optie om naar een andere Airbus-A330 over te stappen valt af, want alle vliegtuigen zijn bezet.

Gaaaaap

De trainees hebben alle tijd om kastjes en laatjes open te trekken om te zien wat waar ligt en hoe dingen eruit zien. Ondertussen slaat de verveling én de vermoeidheid bij mij toe. Na een uur blijkt het allemaal gerepareerd en kunnen we alsnog instappen. In het begin kan ik niet stoppen met gapen! Zeker omdat ik niet één keer lekker uitgebreid kan gapen met die passagiers om me heen. Als we eenmaal in de lucht hangen en met de service beginnen heb ik gelukkig geen tijd meer om me te vervelen.

Doorhalen of slapen?

Om 20:15 landen we in Atlanta. Lokale tijd: 14:15. Voordat we de luchthaven hebben verlaten zijn we 45 minuten verder. Op de enorme luchhaven moeten we zelfs met een metro naar de uitgang! In het hotel weet ik niet hoe snel ik naar mijn kamer moet komen. Met een plakkerig lichaam, branderige ogen en vermoeide voeten stap ik onder de douche. Heerlijk! Ik twijfel of ik nog mee ga naar de bar om de hoek. Het liefst zou ik gaan slapen, maar het zonnetje buiten brengt me in twijfel. Het is eigenlijk te vroeg om te gaan slapen, want dan word ik hier midden in de nacht wakker... Dus een half uur later sta ik in de lobby. Op naar een verfrissende Corona!

Om half negen ’s avonds duik ik uiteindelijk pas het megagrote hotelbed in! Nu maar hopen dat ik door kan slapen...

Shoppen

De volgende dag staat er weinig op het programma. Niemand van de bemanning wil naar het Coca Cola museum of naar de CNN-studio’s. Iedereen wil shoppen! (Daar houden stewardessen nou eenmaal van ). Om 13:45 ’s middags hebben we al weer calling. Veel tijd voor leuke activiteiten is er dus niet. Omdat ik geen zin heb om alleen op pad te gaan sluit ik me aan bij het plan om te gaan shoppen. Inmiddels weet ik ook al redelijk mijn weg in Amerikaanse shoppingmalls: van de ‘American Eagle’ naar ‘Abercrombie & Fitch’, dan nog even naar de Macy’s en dan nog even een lekker kopje Starbucks koffie drinken. Eigenlijk een heerlijke ochtend! Ik voel me al een echte stewardess!! (de waarheid is dat ik het natuurlijk gewoon ben, een echte stewardess)

Koffieleuten

Tijd om nog even een dutje te doen voor calling is er niet. Dan maar een verfrissende douche nemen. Het pakje verschijnt weer uit de kast. Ik bedenk me dat we pas om 7:00 morgenvroeg (Nederlandse tijd) weer geland zijn. Spontaan begin ik te gapen!  Oh wat erg!! Gelukkig hebben we een bemanning die wel van koffie houdt, dus dat wordt koffieleuten vannacht!

Het vliegtuig vertoont gelukkig geen mankementjes, dus de passagiers kunnen optijd aan boord. Er wordt in de bemanning lekker gekletst en gelachen, dus mijn vermoeidheid wordt goed onderdrukt. En in de galley staat regelmatig een kopje koffie met bonbonnetje klaar. Als we even een uurtje mogen rusten val ik zowaar in slaap! Voor ik het weet hebben we de ontbijtservice al weer gehad en als we stipt zeven uur landen voel ik me bijna fitter dan voor vertrek op de heenreis! Op naar P40, op naar huis! Wat gaan de dagen toch snel...